(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
ขอบคุณนะ ชาอร่อยมากเลย
เธอใส่วิกนี่ประจำเลยเหรอ
คือว่า
วันนี้ฉันต้องใช้มัน จัดการเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ
เธอก็สภาพแย่เหมือนกันนะฮันซงอี
แล้วทำไมพวกเธอสองคน มีกระเป๋าเดินทางด้วยล่ะ
คือว่าฉันมี...
เหตุผลส่วนตัวน่ะ
แล้วตาเจ้าของบ้านนี่ ไปที่ไหนของเขากันนะ
จริงสิ แทโอบอกว่า วันนี้เขาจะไปนัดบอด
อะไรนะ
เชื่อเขาเลย ไร้มารยาทจริงๆ
(ยัยซงซื่อบื้อ)
โทรมาอะไรตอนนี้เนี่ย
ขอโทษนะครับ
ใช่ยูเซยอนหรือเปล่า
ใช่เหรอ
อือ
ฉันกะจะมาเร็วกว่าเธอ
ขอโทษที่ให้รอนะ
เธอสวยมากเลยนะเนี่ย
จริงๆ แล้ว ฉันไม่ชอบนัดบอด เพราะคิดว่ามันน่าอึดอัด
แต่ถ้าไม่มาวันนี้ ฉันคงเสียดายแย่เลย
ฉันไม่ได้ดูรูปเธอ เพราะคิดว่า ไม่เห็นน่าจะตื่นเต้นกว่า
ฉันดีใจนะที่ไม่ได้ดู ฉันคิดถูกแล้ว
เพราะคงไม่มีทางใกล้เคียง ตัวจริงของเธอเลยสักนิด
ปกติพูดตรงขนาดนี้เลยเหรอ
ฉันเหรอ
จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ ทำไม ไม่ชอบเหรอ
เปล่า ก็แค่ถามเฉยๆ
สั่งอะไรมากินแล้วเหรอ
ให้ตาย ฉันรู้สึกแย่นะเนี่ย
ดื่มเสร็จแล้วไปที่ที่ฉันจองไว้กัน
เดี๋ยวมานะ
จริงสิ
ฉันชื่อยุนแทโอนะ
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้...
เขาไม่รับเหรอ
อือ
ทำดีมาก ไม่รับสายระหว่างเดต เป็นมารยาทพื้นฐานของการนัดบอด
เรามาคุยว่ารู้จักแทโอได้ยังไง ระหว่างรอเขากลับมาดีไหม
ฉันกับแทโอเรียนประถม ที่เดียวกัน แล้วเธอล่ะ
ตอนเรายังเด็กมากๆ เราเรียนพิเศษด้วยกัน
พ่อแม่เรารู้จักกัน
เมื่อก่อนก็เลยไปงานเลี้ยง ของครอบครัวกันและกันบ่อยๆ
บ้านเธอมีงานเลี้ยงบ่อย มาตั้งแต่เด็กเลยสินะ
- อือ - อย่างนี้นี่เอง
แล้วนายเป็นใคร ฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย
เดี๋ยวฉันลองโทรอีกที
เขามีความสามารถ ในการเมินคำถามได้เนียนมากเลยนะ
(โดฮยอน)
ทำไมถึงโทรมาตอนนี้เนี่ย
ฉันกำลังทำเรื่องที่สำคัญมากๆ ดังนั้น...
- รีบกลับบ้านเลย - อะไรนะ
คนสามคนมาที่บ้าน บอกว่าเป็นเพื่อนนาย
แต่มันรู้สึกแปลกๆ
สามคนเหรอ
ใครกันนะ
ไม่รู้ ฉันไม่เคยเจอพวกเขาเลย
ฮันซงอีคือเพื่อนที่ นายชอบพูดถึงใช่ไหม
ฮันซงอีเหรอ
ซงอีอยู่ด้วยเหรอ
อือ
เหมือนเธอจะมีปัญหาส่วนตัวนะ
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่รู้รายละเอียด
นายควรจะรีบมาคุยกับพวกเขานะ
ฮัลโหล นี่
ฮันซงอี ให้ตายเถอะ
ทำไมถึงต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ
นายคือคนเมื่อก่อนหน้านี้ใช่ไหม
นายย้ายของในบ้านฉันเมื่อกลางวัน
อือ
ฉันจำถูกคนสินะ
นายคงรู้แล้วว่าบ้านฉันล้มละลาย
นายคือซอโดฮยอนหรือเปล่า
เธอรู้จักฉันเหรอ
แทโอเคยเล่าเรื่องนายให้ฟังบ่อยๆ
เขาบอกว่าพ่อพวกนายเป็นเพื่อนกัน แล้วนายก็เรียนที่เดียวกับเรา
ฉันว่านายก็คงรู้จักฉัน
ก็นิดหน่อย
นายอย่าบอกแทโอ เรื่องปัญหาของฉันได้ไหม
ฉันมาขอร้องนายน่ะ
ถึงเขากับฉันจะเป็นเพื่อนกันมานาน
ฉันก็ไม่อยากให้เขารู้ข่าวจากคนอื่น
ได้สิ
ฉันว่าเธอน่าจะอยากไปดูกระจกหน่อยนะ
กระจกเหรอ
อะไรกันเนี่ย
ให้ตาย มันเป็นแบบนี้ มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
ฟังนะ
ฉันขอโทษจริงๆ แต่ว่าฉันต้องไปแล้ว
ที่บ้านฉันมีเรื่องด่วนน่ะ
ไม่เป็นไร ไปสิ
ฉันไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ ชอบทิ้งคนอื่นนะ
เราบังคับเรื่องด่วนไม่ได้นี่นา
ขอบคุณที่คิดแบบนั้นนะ แต่ยังไงก็...
เธอชอบถ่ายรูปเหรอ
- ฉันชอบทำหนังมากกว่า - จริงเหรอ
ฉันก็ชอบทำหนัง มันเป็นงานอดิเรกฉันมาตั้งแต่เด็กเลย
เรานี่เหมือนกันหลายอย่างเลย
เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ
พรุ่งนี้ฉันขอเจอเธออีกได้ไหม
- ไม่มั่นใจนะ - ฉันชอบเธอมากเลยนะ
ฉันรู้ว่าฉันทำนัดครั้งแรกพัง
แต่ถ้าเธอให้โอกาสอีกครั้ง ฉันจะชดใช้ให้
ก็ได้
นายต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ นายบอกว่าด่วนนี่
จริงด้วย
เดี๋ยวฉันโทรหา เธอต้องรับสายนะตกลงไหม
ฉันไปล่ะนะ
ฉันขอโทษเรื่องวันนี้จริงๆ
ไว้เจอกัน เราต้องเจอกันอีกนะ ตกลงไหม
น่ารักดีนะเนี่ย
นี่
- นายจะไปไหน คนที่เหลือล่ะ - พวกเขาอยู่ข้างใน
- ฉันไปล่ะ - โอเค
ไว้คุยกันนะ
- ยุนแทโอ - นี่
- แทโอ - แทโอ
แทโอ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ทำไมพวกนายสามคนอยู่ด้วยกันล่ะ
แล้วนายใส่อะไรเนี่ย
ฉันถูกไล่ออกจากบ้านมาทั้งแบบนี้เลย
แถมฉันดันใส่รองเท้าแม่มา...
โอการิน แล้วเธอล่ะ
เธอหาบ้านฉันเจอได้ยังไง
นายไม่ได้จดหมายฉันเลยเหรอ
จดหมายเหรอ จดหมายอะไร
ฉันไปที่ไปรษณีย์ แล้วก็ให้พวกเขา...
เดี๋ยวก่อน
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น
ก็มีน่ะสิ เดี๋ยวพวกเขาไปแล้ว ฉันจะเล่าให้ฟัง...
"ไป" เหรอ ใครจะไป ฉันจะอยู่ที่นี่
- อะไรนะ - เธอเป็นใครมาไล่ฉัน
แทโอ ฉันมีปัญหานะ
ฉันกับนายเป็นเพื่อนกันนี่
- ช่วยฉันในฐานะเพื่อนเถอะนะ - เงียบปากไปได้ไหม
หยุดพูดแล้วก็ไปนั่งกันเดี๋ยวนี้
(ก็บ้านนายออกจะกว้าง)
คิดว่าบ้านฉันเป็นโมเต็ลเหรอ
มาไม่บอกแล้วก็ คิดว่าฉันจะให้ค้างเหรอ
คือว่า ฉันไม่ได้จะบอกแบบนั้นนะ...
ฉันบอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ตั้งแต่มีบ้านมาเนี่ย
นายจะมาก็ได้ไม่เป็นไร ตราบใดที่ไม่ค้างคืน
โอการิน
พ่อแม่เธอรู้ไหมว่าเธออยู่นี่
- คือว่า... - ไม่อยากฟังแล้ว
ฟังเธอเดี๋ยวฉันก็สงสาร
ฟังนะ ฉันจะไปอาบน้ำ
ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว ต้องไม่เจอพวกเธออยู่ในบ้าน
เดี๋ยวสิ แทโอ
(แม่)
- ทำไมไม่รับล่ะ - อย่านะ
นี่...
เธอ...
นั่นมันเท่มากเลยนะ
ฉันยกนิ้วให้เลย
สุดยอด
บ้าหรือไง รู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหน
- แทโอ - ห๊ะ
ขออยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ
ขอแค่ชั่วคราว
- หยุดเลย - เดี๋ยวสิ
เธอว่าอะไรนะ
ฉันถามว่าขออยู่บ้านนายได้ไหม
ฉันก็ว่าจะถามเขาคำถามเดียวกันเลยนะ
เดี๋ยวสิ แต่ว่า...
หยุดพูดไร้สาระน่า
อยู่ๆ ก็โผล่มาขออยู่บ้านฉันเนี่ยนะ ไร้สาระไปแล้ว
นายจำวันนั้นได้ใช่ไหม
ที่ฉันออกจากโรงเรียนพิเศษ มาแสดงละครเวที
ตั้งแต่วันนั้น พ่อแม่ก็ทำเหมือนฉันเป็นขยะ
วันนี้ฉันก็โดน ไล่ออกจากบ้านทั้งแบบนี้
และก็ได้รู้ว่าพ่อแม่ คงไม่มีทางยอมรับฉัน...
จนกว่าฉันจะมีชื่อเสียงโด่งดังมากๆ
นายจริงจังเกินไปแล้วนะ
ฉันต้องการแค่ห้องเดียว
ฉันเชื่อว่านายจะช่วยฉัน
นายมีตั้งหลายห้อง ฉันต้องการแค่ห้องเดียว
ช่วยฉันทีเถอะ
ช่วยฉันทีเถอะนะ
แต่นี่มันกะทันหันเกินไป...
ฉันกะจะบอกนายแบบส่วนตัว แต่ว่า...
- ฉันไม่มีที่ไปแล้ว - อะไรนะ
ฉันก็ออกจากบ้านมาเหมือนกัน
ฉันแค่อยากหนีจากบ้านมา
แต่ว่านายเป็นคนเดียวที่ฉันนึกถึง
ฉันก็เลยมาที่นี่
พวกนายสองคนจะบอกว่า
มาที่บ้านฉันเพื่อจะมา อยู่ที่นี่เลยอย่างนั้นเหรอ
ถ้านายไม่ให้ฉันอยู่ล่ะก็ ฉันตายแน่ๆ
เดี๋ยวสิ...
นายจะทำ...
นายจะปล่อยให้พ่อฉันตีฉันจนตายเหรอ
ฉันไม่ได้จะขออยู่ตลอดไปนะ
แค่จนกว่าฉันจะผ่านการคัดเลือกก็พอ
ให้ฉันอยู่จนถึงตอนนั้นเถอะนะ
แทโอ
ได้โปรดเถอะนะ
(หนูจะไปอยู่บ้านเพื่อน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ)
บ้านเพื่อนเหรอ
แต่เธอไม่มีเพื่อนเลยนะ
ทำไมถึงได้ทำอะไรบ้าๆ แบบนี้
ดูเหมือนเธอจะวางแผน มาตั้งแต่ต้นแล้วค่ะ
วิกกับกระเป๋าเป็นหลักฐานว่า เป็นการวางแผนไว้ก่อน
ตอนการินทำตามแผน
พวกเธอสองคนทำอะไรกันอยู่
การินไม่มีเพื่อนเลยสักคนเดียว
ฉันมั่นใจ
เพราะว่ารายชื่อในมือถือลูก เชื่อมกับมือถือฉัน
ถ้าถูกพวกต้มตุ๋นหลอกล่ะ
ถ้าเป็นอย่างนั้น...
เป็นอะไรไหมคะคุณผู้หญิง เอายาแก้วิตกกังวลไหมคะ
ไม่ต้อง
เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อหาตัวลูกฉัน
การินเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลฉัน
เมื่อข่าวถึงหูท่านประธานที่อังกฤษเมื่อไหร่
พวกเธอสองคน
เจอปัญหาใหญ่แน่
"ทางหนีเดียวที่ฉันคิดออกคือแทโอ"
การินคิดหนีออกจากบ้าน โดยไม่มีแผนดีๆ เลยได้ยังไงกัน
ทำตัวบ้าบิ่นหนีออกจากบ้าน หลังส่งจดหมายมาแบบนี้
ฉันจะไปทำอะไรได้
มีอะไร
คนที่เหลือล่ะ
การินหลับอยู่ห้องรับแขก
ส่วนฮุนก็จัดเตียงอยู่ในห้องแต่งตัว
จัดเตียงเหรอ
- ไม่ได้นะ ฉันควรจะไป... - ใจเย็นๆ นั่งก่อน
- ฉันควรจะ... - เถอะน่า
ฉันจะบ้าตาย
ตอนนี้มันดึกแล้ว ดื่มนี่เถอะ
แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่
ฉันเหรอ
อ๋อ คือว่า...
แทโอ ดูนี่สิ
ต้นไม้เหี่ยวหมดเลย
ใบมันเหลืองไปหมดแล้ว
เฉาหมดเลย นายได้รดน้ำบ้างหรือเปล่า
นายไม่ได้ขึ้นมาเลยใช่ไหม
ทำไมอยู่ๆ สนใจต้นไม้ขึ้นมาล่ะ
คือว่าบ้านนายน่ะค่อนข้าง ใหญ่เกินไปสำหรับนายนะ
แถมนายไม่ชอบทำความสะอาดบ้านด้วย
คิดดูสิว่าถ้ามีคนมาช่วยดูสวนนาย
ดูแลดาดฟ้า แล้วก็เรื่องขยะให้จะดีแค่ไหน
อะไรกันเนี่ย
ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆ แล้วนะ
เธอไม่ได้จะอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม
- คือว่า... - ฉันเข้าใจแล้ว
อะไรนะ
ทะเลาะกับแม่อีกแล้วใช่ไหม
เห็นหน้าเธอก็รู้
คือว่า
- ไม่ได้ทะเลาะนะ มัน... - กลับบ้านไปเลย
เธอไม่ควรดื้อมาอยู่ที่นี่นะ
ว่ากันว่ายิ่งสนิทกันมากเท่าไร ก็ควรคืนดีกันให้เร็วมากเท่านั้น
คือว่า
ตอนนี้ฉันยังไม่ควรกลับไปบ้าน
ถ้าเธอบอกว่าจะย้ายเข้ามา อยู่บ้านฉันเหมือนคนอื่นๆ
ฉันจะต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ
เธอก็รู้ดีนี่ ฉันกลัวมากๆ
ว่าบ้านนี้จะกลายเป็นบ้านพักให้เช่า
ก็ใช่ ฉันรู้
นี่ไม่ใช่คนเดียว ตั้งสองคนเลยนะ
ไม่มีทางแย่ไปกว่านี้แล้ว
ทำไมฉันถึงปฏิเสธคนไม่เป็นนะ
ฉันคงเป็นคนใจดีโดยธรรมชาติ
แต่ว่าอารมณ์กับนิสัยมันต่างกันนะ
ฉันอาจจะดูเย็นชาบ้างบางครั้ง แต่พื้นฐานเป็นคนอบอุ่น
นายนี่ชมตัวเองเก่งจังเลยนะ
ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว
เธอก็รีบกลับบ้านไป ก่อนที่จะมืดกว่านี้นะ
อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก
รู้แล้ว เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว
ฉันเองนะ แทโอ
เธอกลับบ้านปลอดภัยดีไหม
พรุ่งนี้เราเจอกันกี่โมงดี เดี๋ยวฉันไปรับ
นายพูดเรื่องอะไร นายเบี้ยวนัดฉันนะ
ฉันไม่สนว่านายไปเจอใครแทนฉัน
แต่นายไม่ควรทำแบบนั้นกับคนอื่นนะ เจ้าคนนิสัยเสีย
อะไรกัน...
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
- อะไรเนี่ย - อะไรนะ
ฉันไปเจอเธอจริงๆ นะ
แต่ทำไมเธอทำแบบนี้ล่ะ เธอไม่รับสายฉันด้วย
มันแปลกๆ นะ
ใช่ผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า
ไม่ใช่เธอนะ
คนนี้ยูเซยอน เอกวรรณกรรมเกาหลี
- นายได้ถามชื่อเธอหรือเปล่า - ฉันถามแล้ว เธอบอกว่าใช่
นายบอกว่าเธอหน้าเหมือน มิแรนดา เคอร์ได้ยังไงกัน
นี่มันบ้าไปแล้ว
เธออาจจะเป็นโรคจิตก็ได้นะ
เธอก็ดูปกติดีนะ
ไง มาแล้วเหรอ
อือ
เมื่อคืนเพื่อนนายเป็นยังไงกันบ้าง
อย่าให้ฉันพูดเลย
พวกเขาไม่ยอมไป ฉันเลยให้พวกเขานอนที่บ้านฉัน
ทั้งสามคนเลยเหรอ
ไม่นะ ซงอีกลับบ้านไปแล้ว
(ฮันจองฮุน)
ฉันลืมพ่อไปเลย
มาทำอะไรหน้าบ้านฉันน่ะ
- ฉันลืมเอาป้ายชื่อไปด้วยน่ะ - ป้ายชื่อเหรอ
อันนี้น่ะ
ป้ายชื่อพ่อฉัน
อ๋อ คนที่เคยอยู่ที่นี่สินะ
แม่ฉันเล่าสถานการณ์เธอให้ฟังแล้ว
มาเก็บของเหรอ
เปล่าค่ะ ตอนนี้ฉันยังต้อง จัดการเรื่องอื่นอีกน่ะ
เดี๋ยวฉันจะรีบมาเก็บนะคะ
ฉันเข้าใจว่าเธออยู่ที่นี่มาหลายปี แล้วก็กำลังลำบาก
แต่เธอควรจะคิดถึงคนอื่นบ้างนะ
อะไรนะ
ฉันย้ายเข้าบ้านใหม่ หวังจะได้เริ่มต้นใหม่
แต่กลับมีข้าวของคนอื่นเต็มห้องฉัน
เธอคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไง ค่อนข้างอึดอัดนะว่าไหม
ช่วย...
คิดถึงใจเขาใจเราหน่อยนะ
ฉันขอโทษที่มันทำให้คุณอึดอัดนะ
แต่ว่าฉันถูกไล่ออกจากบ้าน แบบไม่รู้ตัว มันเลยยุ่งเหยิงมากๆ
ฉันจะจัดการของของฉันให้เร็วที่สุด
ขอบคุณที่เข้าใจนะ
ไม่เห็นต้องพูดแรงแบบนั้นเลย
(สิ่งที่ฉันมี)
(สิ่งที่ฉันไม่มี)
(สิ่งที่ฉันไม่มี: แม่ บ้าน เงิน)
(กองทุนทุนการศึกษาเกาหลี กำหนดจ่ายสิบกันยายน)
(สิ่งที่ฉันมี: ร่างกาย ความฝัน ยุนแทโอ)
เธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับ แทโอเลยสักครั้งเหรอ
ไม่เลย
จริงเหรอ
แทโอน่ะอ่อนโยน มีเสน่ห์แล้วก็ใจดี
แต่เขาไม่ใช่สเปกฉัน
แบบนั้นยิ่งประหลาดใหญ่เลย
ก็มีตอนที่ฉันเกือบชอบเขานะ
- ตอนไหนเหรอ - ตอนมัธยมสามน่ะ
แทโอน่ะเตี้ยกว่าฉันมาตลอดเลย
แต่อยู่ๆ เขาก็สูงขึ้นสิบเซนติเมตร
ฉันใจสั่นนิดหน่อย ตอนที่ต้องเงยหน้ามองเขา
แล้วยังไงต่อ
อาการใจสั่นมันทำให้ฉันเครียด
ความรู้สึกนั่น กลายเป็นความไม่สบายใจ
- ฉันก็เลยตัดสินใจเลิก - เธอควบคุมความรู้สึกตัวเองได้ยังไง
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ได้ชอบเขาน่ะสิ
ฉันเลยบอกไงว่าฉันเคยเกือบชอบเขา
มันเป็นอดีตไปแล้ว
(เงิน)
(ห้องค้นคว้าหอสมุดกลาง รับพนักงาน)
ฉันมั่นใจว่าเธอเรียนวิทยาลัยเรานะ
เธอใส่เสื้อแจ็คเก็ตวิทยาลัยเราด้วย
ลืมเธอไปซะเถอะ
แค่นายเข้าใจผิดว่า เธอเป็นคนอื่นก็แปลกแล้ว
แต่ที่เธอเล่นด้วยน่ะแปลกยิ่งกว่าอีก
รู้ไหมว่าน่าสนใจตรงไหน
ฉันบังเอิญเห็นเธอที่วิทยาลัย ก่อนที่จะไปนัดบอด
ฉันนึกกับตัวเองว่า
"เธอสวยมากเลย อยากให้คนที่ ฉันนัดเจอเป็นแบบเธอ" แล้วก็ไปนัดบอด
แล้วเธอก็อยู่ที่นั่น
ก็น่าสนใจดีนะ
นายจะทำยังไงต่อไปล่ะ
เธอบอกว่าเธอชอบทำหนัง
เธอมีพวกกล้องแพงๆ ด้วย
วิทยาลัยนี้มีเอกภาพยนตร์ไหม
ทำไม จะตามหาเธอเหรอ
นายทำเกินไปแล้วนะ
มันเกินไปตรงไหนกัน ฉันก็แค่ชอบทำตามที่คิด
ในที่สุดฉันก็ได้เจอผู้หญิงที่ชอบ
ฉันไม่คิดว่ามันทำเกินไปเลยนะ
นายไปกับฉันได้ไหม
ไม่ต้องพาฉันไปหรอก ฉันต้องไปทำงาน
นี่ ซอโดฮยอน
ฉันไปคนเดียวไม่ได้นะ
เพื่อนกัน เค้าทำกันยังงี้เหรอ
วันอังคารเรียนเสร็จก็ว่างใช่ไหม
- ค่ะ - โอเค
แล้ว...
วันพุธล่ะ เธอมีเรียนหรือเปล่า
- ไม่มีค่ะ - ไม่มีนะ
เอาล่ะ เธอส่งคำเตือนว่าใช้ห้อง เกินเวลาแล้วผ่านคอมพิวเตอร์ได้
เธอแค่ต้องไปคัดลอก จากแบบฟอร์มแล้วเอามาวาง
อ๋อ แล้วก็อย่าลืม ปิดเสียงโทรศัพท์ตอนทำงาน
บรรณารักษ์หูไวต่อเสียงน่ะ
อ๋อ เดี๋ยวฉันปิดนะ
เมื่อคืนเธอไปอยู่ที่ไหนมาเหรอ
ฉันรู้ว่าฉันไม่สนิทพอ ที่จะถามเรื่องนั้น
แต่ว่าฉันรู้เรื่องเธอแล้ว ก็เลยทำเป็นไม่สนใจไม่ได้น่ะ
เมืองนี้ใหญ่จะตาย ฉันมีที่ให้ไปตั้งหลายที่
เมื่อคืนฉันหลับสบายดี ไม่ต้องห่วงหรอก
อือ
โอ้โฮ
ฉันฝึกงานเสร็จเดือนมิถุนายน
แต่ฉันจะอยู่เกาหลีต่ออีกหน่อย
มัวแต่ยุ่งกับการย้ายของน่ะ
เสียเวลาไปเยอะเลย
ฉันรู้น่า คิดถึงเหมือนกัน
ไว้คุยกันนะ
- นี่นาย... - ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเจอจริงๆ
นายมาทำอะไรที่นี่
ฉันมาตามหาเธอไง
บอกมาว่าทำได้ยังไง
ทำอะไร
นายหาฉันเจอได้ยังไง
อ๋อ
เธอบอกว่าเธอชอบทำหนังใช่ไหมล่ะ
คิดว่าเธอน่าจะเรียนเอกภาพยนตร์
ก็เลยมาที่ตึกภาควิชาศิลปกรรม
แล้วก็มาเจอห้องชมรมนี้เข้า
ฉันก็เลยเจอเธอ
นายนี่สุดยอดเลยนะ
ว่าแต่เธอหลอกฉันทำไม
ฉันไม่ได้หลอกอะไรนะ
วันนั้นเธอไม่ได้ไปนัดบอด
ฉันไม่ได้บอกเลยว่าไปนัดบอด
นายคิดเองเออเองแล้วก็พูดไม่หยุด
ฉันก็แค่...
เล่นไปด้วย เพราะว่ามันสนุกดี
แล้วจริงๆ เธอชื่ออะไรล่ะ
รยูเซฮยอน
คนชอบสับสนว่านามสกุล "ยู"
- เพราะอย่างนั้น... - แล้วนายได้เจอคู่นัดบอดของนายไหม
ไม่เจอ แล้วฉันก็ไม่อยากเจอด้วย
เพราะฉันเจอเธอแล้ว
ฉันต้องมีคุณสมบัติอะไร ถึงจะเข้าชมรมนี้ได้ล่ะ
อะไรนะ
นี่มันต้องเป็นพรหมลิขิต มันไม่มีคำอธิบายอื่นเลย
ลองคิดดูสิ
ฉันควรจะไปเจอคนอื่น แต่กลับไป เจอเธอที่เป็นสเปกฉันแทน
แล้วเราก็ชอบอะไรเหมือนกัน
ชอบอะไรเหมือนกัน ไม่ได้แปลว่าเป็นพรหมลิขิตนะ
สำหรับฉัน เธอคือพรหมลิขิตนะ
ฉันอยากเข้าชมรมนี้จริงๆ นะ ต้องสมัครยังไงเหรอ
นายบอกว่านายชื่อยุนแทโอใช่ไหม
- อือ ทำไมเหรอ - นายเข้าเรียนวิทยาลัยนี้ปีอะไร
ปี 2015 ทำไมเหรอ
นายได้ซิ่วหรือเปล่า
อะไรนะ ไม่นี่
รู้ไหม
ฉันเป็นพี่นายนะ
อย่างนั้นเหรอ
เป็นพี่เหรอ
เป็นพี่สาวสินะ
(หยุด)
พี่ครับ
(ยัยซงซื่อบื้อ)
ไม่เคยรับสายถูกจังหวะเลยนะ
มีใครอยู่ไหมครับ
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ออกมานะ
หยุดนะ
ฮันซงอีเหรอ
ฮันซงอี
นี่
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ ติดต่อได้ กรุณาฝากข้อความ...
ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ น่าจะทำงานเสร็จแล้วนะ
คุณเป็นใครน่ะครับ
ฉันเป็นเจ้าของบ้านนี้ แล้วเธอล่ะเป็นใคร
เจ้าของบ้านเหรอครับ
แต่นี่บ้านเพื่อนผมนะ
เพื่อนเหรอ
อ๋อ เธอหมายถึงเด็กที่ เคยอยู่บ้านนี้ใช่ไหม
- เด็กผู้หญิงผอมๆ ผมยาวใช่ไหม - ครับ
(รยูแทโฮ)
ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ได้ยังไง ทั้งๆ ที่น้ำก็ถูกตัดไปแล้ว
หลังครอบครัวฉันย้ายเข้ามา เหมือนเธอต้องย้ายออกไปแบบกะทันหัน
เธอบอกว่าเป็นเพื่อนนี่ ไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ
ถ้าเธอบอกว่าจะย้ายเข้ามา อยู่บ้านฉันเหมือนคนอื่นๆ
ฉันจะต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ
ฮันซงอี เธอนี่มัน...
เธอไปทำอะไรในนั้นน่ะ
ไม่ได้ออกมาแล้วเหรอ
ฉันออกมาแล้ว แต่ว่าเข้าไปใหม่
นายบอกรหัสประตูฉันนี่นา
ฉันไม่ได้บอกเพื่อให้เธอแอบเข้าไปนะ
อย่าบอกนะว่าเธอจะนอนในนั้น
คือว่า...
อย่าไปบอกยุนแทโอนะ
ไปอยู่บ้านแทโอเถอะ
อย่าทำให้เรื่องยุ่งยากเลย
เขาลำบากมากพอแล้ว
พวกเพื่อนเขาที่ไปเมื่อวาน ขออยู่กับเขากันหมดเลย
อะไรนะ
ถ้าฉันขอด้วย
แทโอก็ต้องให้ที่อยู่กับคนสามคน
ฉันจะไปกล้าอยู่ได้ยังไง
ไม่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากแทโอเหรอ
ฉันมีเพื่อนคนอื่นนะ
แค่ไม่สนิทกับพวกเขาขนาด ที่จะบอกว่าฉันไม่มีที่ไป
ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ
แล้วเธอจะทำยังไง ทำแบบนี้ทุกคืนเหรอ
มีคนที่ฉันเชื่อใจอยู่ ฉันแค่ต้องทนอีกหน่อย
ฉันไปล่ะ ไว้เจอกันนะ
ทำไมแกต้องทำให้ฉันลำบากด้วยล่ะ
มากับฉัน
จะไปไหนเหรอ
ตามฉันมาเถอะน่า
- เดี๋ยวฉันถือเอง - ไม่ต้องหรอก
นี่นาย
ไม่เป็นไรหรอก
เธออยู่ที่นี่ได้จนถึงเช้า ห้องน้ำอยู่ข้างนอก ตรงชั้นหนึ่ง
นายไม่ต้องทำแบบนี้ให้ฉันก็ได้นะ
ฉันทำเพราะไม่สบายใจน่ะ
ถ้ากลัวก็แง้มประตูไว้ก็ได้
ฉันรู้ว่า...
ฉันติดหนี้นายแล้ว แต่ว่าฉันขอบะหมี่สักถ้วยได้ไหม
เธอเชื่อใจใครเหรอ
อะไรนะ
เมื่อกี้เธอพูดนี่
เธอเชื่อใจคนคนหนึ่ง แล้วก็แค่ต้องรออีกหน่อย
อ๋อ
แม่ฉันน่ะ ฉันเชื่อใจแม่
ไม่รู้ว่านายรู้เรื่องวันที่ ฉันย้ายออกมากแค่ไหน
แต่ว่าแม่ทิ้งฉัน หลังจากบ้านเราถูกยึด
ฉันมั่นใจว่าแม่จะไม่เมินฉันอีกแน่
เพราะตอนนี้บ้านมีเจ้าของใหม่แล้ว
แม่คงรู้แล้วว่าฉันไม่มีที่อยู่
เดี๋ยวแม่ก็โทรมา
ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้แหละ
ถึงแม่เธอโทรมา
เธอก็ไม่มีบ้านอยู่ดีนะ
ฉันมั่นใจว่ามันต้องมีทางออก
แม่เป็นแม่ฉันนะ คงไม่เมิน ลูกตัวเองที่กลายเป็นคนไร้บ้านหรอก
อะไรกันเนี่ย ทำไมแทโอ โทรหาฉันหลายสายจัง
(แม่)
เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าแม่จะโทรมา
รีบรับสิ
เดี๋ยวฉันมานะ
สวัสดีค่ะ แม่เหรอ
ตอนนี้แม่อยู่ไหนคะ
ทำไมแม่ไม่รับสายหนูเลยล่ะ
ขอโทษนะที่แม่ไม่โทรกลับ
แม่รู้ไหมว่าหนูเจออะไรอยู่
ตั้งแต่เมื่อวาน หนู...
แม่อยู่ไหนเหรอ
แม่จะกลับมาเมื่อไหร่
ซงอี ช่วงนี้น่ะ
แม่กลับไปไม่ได้หรอกนะ
อะไรนะคะ
ทำไมล่ะ
แม่คะ
บ้านเราถูกประมูลไปแล้ว
แล้วก็มีคนอื่นไปอยู่ที่นั่นแล้ว แม่รู้เรื่องแล้วใช่ไหมคะ
หนูรู้ว่าแม่หนีไปเพราะรู้สึกผิด
ซงอี แม่น่ะ...
หนูรู้ว่าแม่เครียดขนาดไหน ที่ต้องทำงานที่ร้าน
หนูจะเข้าใจแม่ให้มากขึ้นนะ
หนูจะไม่โกรธแม่ เพราะฉะนั้น...
แม่บอกว่าไม่กลับ หยุดโทรหาแม่ได้แล้ว
แม่พูดอะไรน่ะ
หนูไม่มีที่ไปแล้วนะ...
แม่มีลูก
ตอนอายุแค่ 22 แล้วปล่อยให้ชีวิตเป็นไปตามทางของมัน
แม่ใช้ชีวิตเป็นแม่
เป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว หลังพ่อเสียไปกะทันหัน
แถมใช้ชีวิตเป็นลูกหนี้ด้วย
วันหนึ่ง แม่ก็รู้สึกตัวว่า
ตั้งแต่ที่แม่จำความได้
ชีวิตแม่มีแต่ความผิดหวัง ความโกรธแล้วก็ความรู้สึกผิด
แม่...
แม่อยากใช้ชีวิต โดยไม่ต้องรู้สึกแบบนั้น
แม่พยายามมามากเพื่อเลี้ยงลูกให้ดี
ลูกโตกว่าแม่แล้ว
ไม่นะคะ
แม่ หนู...
ดังนั้น...
แม่ขอเวลาจนกว่าแม่จะโตขึ้นนะ
ไว้โทรหาใหม่นะ
(ขอความช่วยเหลือ สายด่วนฆ่าตัวตาย)
(คุณเจ็บปวดอยู่หรือเปล่า เรายินดีรับฟังคุณนะ)
สวัสดีครับ สายด่วนป้องกันการฆ่าตัวตายครับ
ฉันอยู่ที่สะพานมาโปค่ะ
ครับ พูดต่อเลยครับ
ฉันคิดว่ามีผู้หญิงคนหนึ่ง...
อยากจะฆ่าตัวตาย
ด้วยการกระโดดลงแม่น้ำ
ฉันเข้าใจได้ว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้น
เพราะว่าโลกนี้ไม่ได้สวยงาม
คุณคิดว่า...
โลกนี้สวยงามหรือเปล่าคะ
คุณเป็นคนที่...
อยากจะฆ่าตัวตายหรือเปล่าครับ
ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
ครับ ถามมาเลยครับ
ฉันอายุ 23
คนอายุ 23...
ควรจะมีความสุข กับวัยหนุ่มสาวไม่ใช่เหรอคะ
แต่ทำไมมันถึงแย่แบบนี้
ถ้าพระเจ้ามีอยู่จริง ฉันอยากถามท่านว่า
"ท่านวางแผนอะไรไว้ให้ฉัน
ทำไมท่านถึงพาฉันมาที่โลกนี้"
(ตำรวจ รถพยาบาล)
คุณผู้หญิง รอก่อนนะครับ ใจเย็นๆ นะ
ผมจะไปอยู่ข้างๆ รอก่อนนะ
สวัสดีครับ
ครับ ผมยุนแทโอครับ
สถานีตำรวจเหรอครับ
สวัสดีครับ นี่ตำรวจหรือเปล่าครับ
คือผมสงสัยว่า...
มีเหตุการณ์อะไรเกี่ยวกับ ผู้หญิงอายุช่วงยี่สิบ
เข้ามาตอนค่ำนี้ไหมครับ
มีเหรอครับ
ไม่ใช่อย่างนั้นจริงๆ นะคะ ฉันบอกเป็นร้อยรอบแล้ว
ฉันแค่อยากสูดอากาศ ก็เลยไปเดินเล่นบนสะพาน
แล้วก็บังเอิญ เห็นโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น
ฉันก็เลยโทรเพราะว่าอยากรู้
อย่างที่บอก ถ้าผู้ปกครองเธอมาแล้ว เราจะปล่อยเธอไป
เราติดต่อเขาแล้ว เดี๋ยวเขาก็มา
ฮันซงอี
ทำไมนายถึง...
เธอหายไปไม่บอกสักคำ
อย่างน้อยก็โทรบอกกันหน่อยสิ
ฉันไม่มีเบอร์นายนี่นา
ผู้ปกครองฮันซงอีเหรอ
อะไรนะครับ
ใช่ผู้ปกครองเธอไหม
คือว่าเขา...
ถ้าเขาไม่ใช่ ตามขั้นตอนแล้ว
เราก็ยังปล่อยเธอไปไม่ได้
ครับ ผมเป็น...
ผมเป็นผู้ปกครองฮันซงอีครับ
คำบรรยายโดย กชนันท์ อยู่ใจ